Początki serii sięgają przygotowań do udziału w IX Premio de Gravado w Ribeira (Hiszpania), gdzie założeniem było stworzenie dwóch prac w określonym formacie. Wybór 30×40 cm okazał się interesujący – rozmiar ten balansuje między intymnością miniatury a wyrazistością większego formatu, wymuszając precyzję cięcia przy zachowaniu swobody kompozycyjnej.

 1. Autoportret z czarnym psem

Praca inicjująca cykl koncentruje się na dialektyce obecności i nieobecności. 80% powierzchni matrycy zajmuje głęboka czerń. Technika negatywowego cięcia (usuwanie materii dla uzyskania światła) stała się tu metaforą procesu samopoznania – im więcej usuwamy, tym wyraźniej odsłania się istota formy.

 2. Wąż

3. Piramida

4. Pas startowy